Sohbet Şiiri - Eminnur Acar

Yaratanı gökyüzünde, arama
Sana senden de yakındır, uzaklarda arama
Eskiden, öküzün boynuzunda dururdu dünya
Boynuz sallanınca olurdu, zelzele
İlimle, Bilimle, din ile, geldik, şu ana
Okumayı öğrenince, Ulema
Baktı etrafına, ulaşamadı, Yaratana

Döndü zamanla kendine
Tıkır tıkır çalışıyordu makine
Bunu kim Yarattı böyle, şahane
Sordu kendine?
Kimim ben?
Senden başka, yok kimse
Dön soracaksan, sor kendindekine
Cevaplar oradan gelir, kişi dinlemesini bilirse
Sorular cevapsız kalmaz, zordur cevaplar, belki de gelmez işine
Lakin gerekenler, O cevaplardır, nefsin şaşırtmazsa

Korkma seni Yaratan boğar, öldürmezse
Her zorluktan sonra bir kolaylık veriyorsa
Sabret ve şükret, emanetsin O’na
Fark edebilirsen, sohbet edersin, sendeki seninle
Seyirde ol, karışma kimseye
Her Yaratılanın kendisinde, Kendisi de
Sen örnek ol, yaşantın ile
Cahile, sır verilmez, gider satar üç kuruşa
Canım hoş geliyorsun, sohbete
Yine beklerim kahveye, kahve bahane