Her sabah cebimden alıp güneşi,
Şehrin üzerine savuruyorum.
Anlamam, kim verdi bana bu işi,
Kendimi kendimle kavuruyorum.
Altında tüneyip yaşlı çınarın,
Mahmur bakışlara nanik yaparım.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




hımm velıoglu gulumsemelı bır sıır sevdım bu sıırı:)
sevgıyle kal daıma,
ustadim, siiri de cebinizden cikarip bizim ustumuze saciyorsunuz...ve bizi kavuruyorsunz.. bu isi kim verdi size? Tebrikler
Güzel bir şiir. Tebrik ederim Osman bey. Yüreğinize sağlık. Hece şiirinin başarılı bir örneği.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta