Üşüyorum bu gün tüm geçmiş günlerden
Her zamankinden çok uzak kalmışım ailemden
Üşüyorum, arkamda bıraktığım dertlerden
Belki içimde büyüyen saf nefretten
Üşüyorum bana yukardan bakan gözlerden
Yürüyemiyorum ayağıma dolanan leşlerden
Üşüyorum yine sana gelen tiplerden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta