Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir yavru bir anne ve doktor... Yaşanan hüzün o kadar acıtmış ki... Birlikte hüzünlenmemek, acı duymamak mümkün mü? Ufuk Kardeşimden yine yaşananlara yazılmış dizeler...
en dayanılmazı ne biliyor musun;
bir annenin çığlığı hastane koridorunda.
Bir hekimden bu mısraı duymak ne umut verici...:))
Yoğun duyguların çok güzel anlatımı.Tebrikler...
etkilendim.kalemine sağlık.
his yoğun bir şiir...
tebrik ederim Ufuk kardeşim...
çok duygulu.yüregine saglık.varolasın dostum
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta