Zaman ağır ağır kayıp giderken avuçlarımdan
Ben yalnızlıkları yaşıyorum bu şehirde
Bu şehirki buz tutuyor geceleri
Ve büyüdükçe,gözlerimde büyüyor gözleri..
Şimdi gece yarısı, saat ikiyi çeyrek geçiyor
Uzaklarda küçük küçük kentlerin ışıkları yanıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta