Soğuk Bir Hatıra Şiiri - Ali Can Atalay

Bir çaycı vardı sokağın başında,
Dumanı hafifçe yükselen bacasına.
Oturup iki bardak söyledim;
Biri kendime, ötekiyse gelmeyecek birine…
İnsan bazen yokluğa da yer açıyor masasında.

Ben bekledikçe ağırlaştı masanın gölgesi;
Çamurlu bir akşamın içine düşen,
Sessiz bir çakıl taşı gibi
Senden kalan heceler yoklayıp durdu cebimi;
Kırışmış bir fotoğrafın kenarındaki,
Soluk mavi bir tebessüm gibi.

Yıldızlar savurdum gün ışığının kucağına,
Geceyi utandıracak kadar cesur.
Gündüz onları tanımaz sandım;
Avuçlarımda karanlıktan kalma izler,
Alnımda sabaha yakalanmış düşler vardı.
Cesaret geceye yakışır sanırdım,
Oysa en çok aydınlıkta üşürdü insan.