Karanlık korkağı çocuklar yetiştirdik,
Yüreklerimizin derinliklerinde…
Sakladık onları hiç çıkmamacasına,
Bir gün dönmek isteyeceğimizi bilemedik…
Dondurma ve şeker arsızıydı bizim çocuklarımız,
Sabahtan akşama kadar oynarlardı şirin bahçelerimizde…
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!



