Hüzünlü bir akşam vakti, yüreği kırık,
Gözlerinde sessiz bir ızdırap saklı.
Eşinden ayrılmış, yuvasından uzak,
Hayatın yükü omzuna bir kez daha yüklendi.
İki evlat, rüyalarda bile sarılamaz,
Evin kapısı, kalbi gibi mühürlü, açılmaz.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.



