boynumda bohem bir atkı
zamana karşı ısınmaya çalışıyorum
sabiler geride kaldı,
kendimden kendime geliyorum.
kadınları çoktan doğurdu çingene gülüşlerin.
papatyaları çoktan verildi palyaçoların..
hokkabazlar ateş çemberinden çoktan geçti
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




tebrikler..
yaşam sanrı değil
acıtıyor insanı
geçmiş,gün,gelecek üçleminde
biraz sonrada
bir acı beklemekte
göz yaşlarınla tedavi edemiyeceğin
bir sancı
yeni güne merhabanla karışık...
H. zamar
zaman zaman insanın içine yine kendisi yolculuk yapar ve bu yolculuk çoğunlukla sonu belli olmayan sonuçlar doğurur.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta