Her gün yeni bir kimliğe bürünüyorum. İçimde bir yerlerde saklı bir
kent; umutsuz insanların yaşadığı.. Aklımla zorum var, yitirmekteyim
içimde ki en ufak umut kırıntılarını. Şizofren benliğimin hiç bitmiyor
oyunları. Beni binlerce karaktere böldüğü yetmezmiş gibi, sürüklüyor
hayallerime başka başka insanları..
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




hiç şizofrenlere uğramayasınız.. :)
dua ile..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta