Sızlayan Ne Varsa İçimde

Sızlayan Yaralarım Geçmesin

Yaralarımın geçip gitmesini
istemiyorum.
İçimdeki zamana alıkoyup onları,
güçlü bir hatıra gibi taşıyorum.

Kabuk bağlayan her acı,
biraz daha ben yapıyor beni.
Sızısı dinse de izi kalsın istiyorum;
çünkü iz, unutmayan kalbin imzasıdır.

Zamanın karşısında
susan, dilsiz
gibisin diyen dilimde
kırık bir itiraz var.
Ben susmam aslında
yalnızca içimde konuşurum.

Saatler geçtikçe
derinleşen bir kuyu gibi
bakışlarım.
Kimse görmez dibindeki çınlayışı;
ama ben her yankıyı bilirim.

İyileşmek bazen
unutmak demekmiş gibi geliyor.
Oysa ben,
unutmadan güçlenmenin
yolunu arıyorum.

Sızlayan ne varsa içimde,
bir öğretmen gibi sabırlı.
Acıttıkça
dayanmayı öğretiyor;
düştükçe yeniden ayağa kalkmayı.

Yaralarım geçmesin demem bu yüzden onlar benim
karanlıkta parlayan pusulam.
Kanatmasalar da
yönümü hatırlatsınlar.
14.02.2026
~ Gülay Özdemir ~