Sızı Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Sen geliyordun
Oturuyordun şuraya
Diyemediklerim dilimin ucunda
Orta yere, pespaye
Yüzsüz yorgan gibi
Kapısız, rüzgâr tutmaz, savurgan
Sabrediyor, vazgeçmiyor, kabulleniyordum.
Didişmekten bile korkuyordum.
Bilmediğim bir cesaretle gözlerin
En manasız çocukluğuma götürüyor.
Çocukluğumdaki düşlerimle
Boş hayatlar çarpıyordu yüzüme…
Oyalanacak onca şey varken
Sıyrılıp çıkamıyordum.
Senden, kendimden
Bir deli cesareti, mecburdum
Aşk diyorlarmış adına edebiyatta
Hiç akılda, hesapta yokken
Kadehsiz, meysiz, baş döndürüyormuş…
Sen bir ahu, zehir, düş,
Neşter sancısı
Kalp gibi atarak, sızıyordun yaramda
Nereden bilirdim
Gözlerinde doğarmış güneş
Karanlığı gülüşünde savarken.