Bir sızı var içimde konuştukça yüreğimin pervazında kanayan bir gökyüzü sanki
Suskunluğumun içine düşüyor kelimeler, her biri biraz daha ağır
Adını anmadığım acılar birikiyor geceye, gözlerimden önce
Ve ben kendimi, kendimden saklamayı yeni öğreniyorum.
Duvarlara yaslanmış anılarım var, hepsi yüzüme bakmadan konuşur
Her biri başka bir kayıptan haber verir, aynı yerden vurur
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta