Yokluğun katlıyor azabımı, önümde bir yol uçsuz
Ufukta keskin bir serap, sanki seni andırıyor,
Bitecek acım eminim ulaştığımda sana kuşkusuz,
Sen olmadan da gülerim diyenler kendini kandırıyor.
Ne de mahzunum bir bilsen, sen gözümden ırak,
Gönlüm döver durur bahtımın sinesini,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta