Bir gram inancım kalmadı ne bu dünyada ki sevgiye ne aşka,ne de bir insanın seni sonsuza kadar sevebileceğine…
Öylesine kırgın,öylesine kalbim kanadım kırık ki!
Meğersem anladım,aşk dediğin savaş yerinde silahsız bir asker gibi mermilerin üstüne koşmakmış. Hayatımda ilk kez kalbimin,aklımın,her zerremin bu denli saçmaladığını,çoştuğunu gördüm.
İnsanın ne kadar zoruna gidiyor biliyor musunuz?!
Sizi ölesiye dek sevecek biriyle birlikte olduğunuzu düşünürken, sizden zamanla uzaklaşması…
Gözünüzün önünde büyüttüğünüz o sevginin birden yıkılması, verdiğiniz onca emeğin yokoluşunu. Dünyaları yakmak isterken, içinizin yandığını hissetmenin ne olduğunu bilir misiniz.
Üzüldüğünüzü,kırıldığınızı dile getirirken yine suçlu olanın siz olduğunuzu bilir misiniz.
yumuşakbaşlı rüzgarların kanatlarında bir yer bul bana
suyun ışıltılı sesleri aksın bir yanımızdan,
bir yanımızı defneler sarsın...
demir kollarının yumuşaklığında uyanayım sabahları
zeytin ağacının gözlerinde büyürken bir çekirdek




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta