Bir gram inancım kalmadı ne bu dünyada ki sevgiye ne aşka,ne de bir insanın seni sonsuza kadar sevebileceğine…
Öylesine kırgın,öylesine kalbim kanadım kırık ki!
Meğersem anladım,aşk dediğin savaş yerinde silahsız bir asker gibi mermilerin üstüne koşmakmış. Hayatımda ilk kez kalbimin,aklımın,her zerremin bu denli saçmaladığını,çoştuğunu gördüm.
İnsanın ne kadar zoruna gidiyor biliyor musunuz?!
Sizi ölesiye dek sevecek biriyle birlikte olduğunuzu düşünürken, sizden zamanla uzaklaşması…
Gözünüzün önünde büyüttüğünüz o sevginin birden yıkılması, verdiğiniz onca emeğin yokoluşunu. Dünyaları yakmak isterken, içinizin yandığını hissetmenin ne olduğunu bilir misiniz.
Üzüldüğünüzü,kırıldığınızı dile getirirken yine suçlu olanın siz olduğunuzu bilir misiniz.
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta