BAHARA ÇEKİLEN NEFES GİBİ
Zamanın çığlıklarıyla doluyken sokaklar,
ışıkları sönmüş caddelerin kaldırımsız yolları
Sahipsiz kederleri çağırıyor gece yarısı kapıma.
Çöl olmuş kalbim, dışarıda baharlar paylaşılırken.
Güller kanın sessiz kokusuna bürünmüş.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta