Zamanın çığlıklarıyla doluyken sokaklar,
ışıkları sönmüş caddelerin kaldırımsız yolları
Sahipsiz kederleri çağırıyor gece yarısı kapıma.
Çöl olmuş kalbim, dışarıda baharlar paylaşılırken.
Güller kanın sessiz kokusuna bürünmüş.
Bir yangın gibi büyüyor içimde suskunluk,
her adımda taşlara çarpan bir sessiz çığlık.
Şehir, kendi çığlığını duymaktan acizken
içimin feryadı ürkütüyor beni.
Uzaklara gidince yalnızlık adres değiştirdi sadece.
Siyah bir sevdaya sürgün etti yüreğimi.
Kanla yoğrulmuş ya güllerin kokusu
artık sevmeleri değil, umutları kandırıyor.
Gece; sahipsiz hüzünleri çoğaltıyor,
kapımı çalan gölgelerle
buruk hatıraların ağırlığını yaşatıyor.
Bir çocuk sustu içimde,
gözlerinde mavi boncuklarla…
Unutulmuş bir masalın sessizliğinde,
oyuncakları kırık bir odada
yalnızlığın şarkısını mırıldanarak.
18/11/2025
01:45 #wahran
@demlenmisSiirler
(664)
Demlenmiş Şiirler 2
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 04:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!