Dudaklarındaki kırmızı oyalıyor aklımı,
Clark Gable gibi mi öpsem diyorum,
Cüneyt Arkın gibi mi.
Ürpererek bakıyorum sonra, utanarak
bir şiir okuyorum sana
şiir... beyaz bir şey, pudra şekeri gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiir diliniz etkileyici hocam tebrik ediyorum..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta