Sitemname Şiiri - Emir Kerküklü

+
Sen beni umursamaz sanırken,
ben adını sessizliğin içine saklıyordum.
Sen yokluğumu fark etmezken,
ben geliş gidişlerini ezbere biliyordum.
Gözlerin başka ufuklarda gezinirken,
ben seni uzaktan bir yıldız gibi izliyordum.
Ve sen, beni çoktan unutmuş olduğunu düşünürken,
ben seni en çok hatırlayan yerde kalıyordum.
-
Peki ya ben?
Ben de seni içimde sevmeye devam ettim.
Belki hiç bilmedin,
ama her susuşumda sana biraz daha yakındım.
Adını dilime düşürmedim,
çünkü bazı isimler kalpte daha güzel söylenirdi.
Sen beni unutmuş sanırken,
ben seni unutabilmenin yolunu hiç bulamadım.
+
Sen başka mevsimlere yürürken,
ben senden kalan izlerle yetindim.
Bir tebessümünü yıllarca sakladım,
bir bakışını ömrüme hatıra yaptım.
Sen beni unutmanın kolaylığına sığınırken,
ben seni hatırlamanın yükünü taşıdım.
-
Ve sen, beni kayıtsız sanırken,
ben geceler boyu adını sessizce andım.
Ne sana dönebildim,
ne de senden tamamen gidebildim.
Bir yanım seni bekledi,
bir yanım sana ulaşamayacağını bildi.
Birlikte:
Ne sitemimiz bitti,
ne sevgimiz eksildi.
İkimiz de sustuk,
ikimiz de birbirimizi yanlış bildik.
Ve günün birinde yollar yeniden kesişirse,
uzun hikâyeler anlatmayacağız belki.
Çünkü bütün ayrılığımız da, bütün sevgimiz de
tek bir cümlede yaşayacak:
“Sen beni unuttun sandım,
sen de beni sevmedin sandın.”