Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir babanın zamansız ölümünün ardından öylesine hüzün dolu ifadeler ki acının,üzüntünün,kederin,tasanın çok derin kökleri mısralarınızın en uygun yerinde bir yapının taşları gibi yerli yerine oturmuş...Bir evladın dağ gibi babasının devrilişinde hissettiği duyguları yansıtmışsınız dizelerinize...Anlatımınızda kullandığınız dilin sadeliği acınızın anlaşılmasını daha da kuvvetli kılmış şiirinizde...okuyunca göz yaşlarınızı tutabilmeniz için taş olmak gerekiyor inanın...Okuyucularınızın gözlerinin birer nehir olduğunu düşünebiliyor musunuz?
Sevgili Şaire'm,sevgi dolu,duygu,acı ,keder ve de hüzün yüklü bu şiiriniz için sizi kutluyorum...Saygımla...Hüseyin Erdoğan
Başınız sağolsun, mekânı cennet olsun...
Sevgi ve saygı ile...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta