Yıllardır uzaktan izleyen ben oldum birilerini.
Sevgiyle, özlemle, aşkla…
Hiç gıpta etmeden, özenmeden…
Önemsedim hep, üzülmesin diye
Nasılsın? diye bile sormadım.
İçimden gelmediğinden değil de;
Kendime söz verdim
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta