Yıllar var ki kılıcımız kaldı kapalı kında,
Duymaz olduk acısını kimsenin.
Destanlar yazarken her bir akında,
Asakiri mi ne olduk düzenin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok net bir ifade ve tertemiz bir fikrin anlatılışı.
çok anlamlı dizeler ve de ne uzun aslında....kutlarım yüreğinizi saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta