Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Çok güzel bir şiir.
Hem pişmanlık yaratan ama hem de içten içe devam eden bir sevgiyi anlatıyormuş gibi.
Pişmanlık için şiir yazmak, aynı zamanda 'unutmamışlığın' bir göstergesidir...
Sevgiler öyledir bazı durgün su gibi olurlar
bazende dalga dalga taşarlar yüreyinize salık
keyiflen okudum
akıcı içten
tebrikler....
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta