Göz mercegimi karanlık acı ile belerken
Umudum tökezliyor ışığın merdiveninde
Mehtabın kırıntılarını da yalanlar silerken
Yıldızlar esir gecenin avucunun içinde
Beklenen misafir ugramayınca sofrana
Doyuruyor bedeni kaşıktan taşan sitemler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta