El ele yürüdüğümüz kaldırımlar ayaklarına dolanmaz mı hiç.?
Hesap sormazlar mı “neden yalnızsın” diye.?
Hatıralarım tokat gibi yüzüne çarpmaz mı.?
Özlemez misin bir nebze.?
Merak etmez misin hiç, neredeyim, gözyaşlarım nelere dökülmekte.?
Eydiğin başımı kaç yapmacık tebessümle doğrulturum sence.?
Yalvarırım insafa gel de, söyle.!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
