Kara bir duman kaplamış buğün İstanbulu,
Neben denizi görebiliyorum,
Nede deniz beni.
Ben, küçük bir tekneyim,
Bu sis bu büyük gemiler beni yer demiyorum,
Dalıyorum içimde karşıya varma umuduyla denize.
Babayı.çocuguna sevgiliyi yarine kavuşturmak umuduyla
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta