Ruhu kaplayan yogun bir gri sis, dağılmıyor
Renkleri soluk yaşamın, bahar bile geçmeden
Gülücükler zoraki, düşünceler kemiriyor beyni
Aldırış etmemek, inişli çıkışlı bu hayatın yollarına
Gün gelecek, her şey düzelir diye sabr etmeli.
Ucundan tutunun yaşamın, hala içindeki umutla
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta