Dün gece karasında
Nemli derin bir vadide
Kanlı gözleri ay tepelerde
Keçeleşmiş boz tüyleri terli
Ölecekmiş kadar nefes nefese
Aç, kana vahşi bir sırtlandı sevda
Yarı uyanıktı avlanması, yarı uykuda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta