Sırrın Tekamülü Şiiri - Esma Canyurt

Bir vakit
içimde bir sır yeşerdi
ne adını sordum
ne rengini söyledim.

Toprak sandılar beni,
oysa toprakta olan
ben değildim.

Açıldım.
Ses etmeden,
gör demeden.
Her açışın
bir imtihan olduğunu bilmeden...

Bazı gözler
bakmayı sandı, görmeyi bilmedi.
Bazı yürekler yaklaştı
ama perdeyi sevdi.

Ben kırılmadım.
Çünkü bilirim:
Her tecelli
her nazara düşmez.

Rüzgâr geçti,
ismi bende kaldı.
Güneş dokundu,
yakmadı.
Demek ki
emanetti bu hâl.

Anladım:
Her durak menzil değil,
her el alıcı değil.
Ve her açan,
kokmak zorunda değil
her nefese.

Şimdi susuyorum.
Açmakla yetiniyorum.
Zira sır,
ehline varır;
vakti gelince.

Vesselâm...