Sırr-ı Hakikat Şiiri - Sadık Kocabaş

SIRR-I HAKİKAT
Gönül deryasına daldım dalalı,
Sözü inci kıldım, dilden sakındım.
Ali’nin yoluna candan varalı,
Özümü kapattım, halden sakındım.

Hakikat meyvesi her dalda bitmez,
Ham olanın aklı bu sırra yetmez.
Talip olmayınca duman da tütmez,
Ateşi gizledim, külden sakındım.

Yedi gömlek giydim, devran eyledim,
Yıldızlar katında ikrar eyledim.
Mana alemini bir bir belledim,
Cahilin attığı gülden sakındım.

Mana’dır Ali’dir, İsim’dir Nebi,
Selman-ı Farisi kapının dibi.
Sırrı saklamaktır yolun edebi,
Yolsuzun geçtiği belden sakındım.

Sır verme namerde, düşer dile bak,
Hazine sendedir, sen özüne bak.
Perdenin ardında nurdan yüze bak,
Gözümdeki siyah milden sakındım.

Kalemsiz Şair’im, sırrım derindir,
Bu gönül sofrası Hakka serindir.
Kime dediysem de, sırrım senindir,
İkrarsız söylenen dilden sakındım.