Göğün sessizliğinde yitip giderken,
Yıldızlar dile gelir, kadim sırları fısıldar,
Bir adım daha atarsın içindeki karanlığa,
Bilinmez yollar açılır kalbin derin katmanlarına.
Sesler yankılanır boşluğun içinden,
Sonsuzluğun kapılarını aralar gece.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta