Sirayet Şiiri - Mehmet Emin Sakin

Garip hâllere düşüyorum
Bir anda kaybediyorum kendimi
İçimde eksilen şey büyüyor
Acı gelip yerleşiyor içime
Nereden geliyor bilmiyorum

Ama ağır, çok ağır
Üstüme çöküyor her şey
İçim yanıyor durmadan
Bir sarsıntı tutuyor bedenimi
Ne uyuyabiliyorum ne uyanığım
Arada sıkışmış gibiyim

Kendi adımı bile taşıyamıyorum
Konuşsam değişiyor kelimeler
Sanki bana ait değiller
İçime düşen her şey
Büyüyor, yayılıyor, bulaşıyor
Zamanla sesim kısılıyor
İçimden haykırsam da çıkmıyor
Kimse görmüyor kırıldığımı
Ben bile bakamıyorum oraya

Sessizlik büyüyor içimde
Ama bomboş değil
İçinde uğuldayan bir boşluk var
Beni kendine çeviren
Bu hâl geçmiyor
Adını koyamıyorum
Ama nereye baksam o

Ne yapsam içimde kalıyor
Sessizlik bile bana benziyor
Gülmek artık eskisi gibi değil
Kendimden saklanıyorum
Ve en çok kendime susuyorum

Yinede kendimce hayal ediyorum
Sessiz, ince bir hat gibi
Dağılan her parçanın ardından
Yine toparlaniyorum gibi
Adını koyamasam da
İçimde küçük bir ışık yanıyor
Ve ben
Onun hayaliyle avunuyorum

mesakin-19/04/2026