Ne ses kaldı, ne nefes merâmı anlatmaya,
Dostlar artık bu demdem çok şeyler beklemesin.
El ayak yetmez oldu ne taş, ne gül atmaya,
Hatır kırdı deyip de lafa laf eklemesin.
Kırılan genç dallara üzülürüz baktıkça,
Kahvenin telvesinde geleceği ararız.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta