Sıralı Gün Şiiri - Hamza Mamaş

Öyle oluyormuş demek ki.
İnsan, insanda böyle ölüyormuş.
İnsan insanda kül oluyormuş.
İnsan aşk'a kul oluyormuş

Neydi anlayamadım dünyan senin.
Renkten renge girişine ne diyeyim.
Mirzahda mısın, kabede mi söyle bileyim.
Yaradanın hatırına söyle o tarafa döneyim.

Gönlüme diktiğin putları, bir bir yok ettim.
Kaçamadım yanmaktan İbrahim değilim.
Bu yangını dört kitaba ilettim.
Hangi pınardasın, hangi suda söyle bileyim.
Yaradanın hatırına söyle, yüzüm ona döneyim.

Elbette elem de kalmaz ilk günkü gibi.
Yağmur yıkar, gün kurutur sana olan hasreti.
Şimdi rüzgar kim bilir seni nerelere savuracak.
Hayalimden çok uzaklara simanı bırakacak.
Buğulanan bakışların bende hep yok olacak.

Öyle oluyormuş demek ki.
İnsan, insanda böyle ölüyor.
Beka hakka mahsus, hatıralar çürüyor.
Sen, ben, dün nedir ki ahmağım.
Sıralı, sayılı gün ömür o da bitiyor.