Sıra bana gelince Şiiri - Sarhoş Martı

Yahya, insan bazen büyüdüğünü fark eder; o noktada kimsenin önemi kalmaz. Çocuk gibi dışlanmışlığını hissedip üzülmezsin artık, yalnız olabilmeyi seversin. “Neden?” diye sormayı bırakıp alışmayı, kabullenmeyi öğrenirsin. Ama yine de istersin ki hayatta şartsız, koşulsuz biri olsun; sen kimlere tattırdıysan bu duyguyu, biri de sana tattırsın dersin. Ben babamı bunu ararken buldum. Ama ben bulduğumda o eskisi gibi değildi; zaman onu da yormuştu, hayat onu da kırıp üzmüştü. Evet, yorulduğu ve kırıldığı için bizi kırmaya çalıştığı zamanlar olmuştu ama o anlarda değil; büyümüştü işte. Herkese edilen tereddüt ona edilmemişti. Günlerce dizine uzanıp içimden “çok kırıldım baba” dediğim adam sanki beni hisseder, duyar olmuştu ve o koşulsuz liman olmuştu. Üzülüyorum Yahya; atmışlarına yakın bir adam var karşımda ve belki de son demlerinde. Üzülüyorum çünkü bana geç kaldı Yahya; çocukluğumdaki ilk aşkıma, korku değil de mutlulukla uyuduğum çocukluk evime geç kaldı. Ve diyemiyorum; korkuyorum, üzülür, kırılır diye. Belki de hep iyi biriydi; hayatını içinde yaşadı, dışarıya yansıtmadı. Bu ara onu gözleri buğuluyken buluyorum; bir gün kuş olup gideceğimizi, her sabah sabahlarına bizimle uyanmayacağını fark ediyor ve pişmanlık duyuyor bizi bu kadar üzdüğüne, yıprattığına. Onu anlatıp başkalarının omzunda ağladığımızı hissettiğine ..Derler ya hani eklemedir koca konak… Yahya, konakta yaşarlar, konaktan uçarlar ve bir gün konağın direkleri yıkılır. Bu yıkımda, onu bu kadar geç tanımışken kaybetmenin yıkımı var. Babam koca bir konakmış; hayatın o yollarından, kırılmışlıklarından çıkıp gelip dinlendiğim o koca konağın gidişidir beni asıl büyütecek olan. Ben hâlâ bu konakta bir çocuğum; hiç olamadığım bir çocuk, şanslı bir çocuk. Çok geç kaldım bende belki ama seviyorum seni babacım.