Issız çöllerim var benim, kupkuru topraklarım,
Hayat, tüm acımasızlığıyla vurdu gerçekleri yüzüme yüzüme,
Ay yandı, Güneş tutuldu, bahçemde filizlenip açan gonca güllerim soldu,
Her bir kök elimde kalmışken paramparça,
Neresinden tutayım bu hayatın.
Bir gün çıkıp da karşıma ummadığım diyarlardan, hiç beklenmedik,
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
Devamını Oku
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta