Sessizliğin mahmurluğu içine çeker ruhumu
Sensizliğin alaca karanlığında kaybolurum
Issız harabelerden farkı kalmaz bedenimin
Yolcusuz istasyonlara benzerim sevgilim
Zamanın nedensizliğinde kör olur, dururum
Yollar uzar, ucu bucağı göremez olurum
Şair resmedebilir mi, renklerle güzelliğini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta