Sen benim tuttuğum en büyük sırsın.
Hiçbir şeyi içinde tutamayan bu çocuğa tıp dedirten.
Benim bozulmaz büyülenmişliğim.
Fakat kavuşmanın büyüsünü bozmak istemem.
Işıltılı dünyanın benden haberi yok.
Ulaşılamaz bir yıldızın arkasında.
Umrumda mı sanıyorsun?
Gökteki yolun kendisi güzel, geçerken yıldızların arasında.
Ben gelene kadar olur da yıldızın kayarsa.
Seni düşerken tutacağım.
Sonra birlikte düşeceğiz toprağa.
Çiçekler açmaya devam edecek.
Yıldızlar parlamaya devam edecek.
Çiçekler solacak.
Yıldızlar kayacak.
Geriye gökyüzü ve toprak kalacak.
Biz geldiğimiz gökyüzünde, toprağın altında
sarmaşıklaşacağız.
Ve yine sonunda gökyüzünde olacağız.
Nasıl mı?
Çünkü yerin altı da yukarıya çıkıyor.
Aslında bu bir sır değildi.
Çünkü sır insanın kendisine bile söylemeyeceği bir şeydi.
Ve ben bunu kendime söyleyerek.
Sırrı yine bozmuştum.
Kayıt Tarihi : 15.07.2026 04:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!