Ömür ömürle kapanıyor
gün gün ile
kendini tekrar eden insan kendisi ile
ne çok şey kapanıyor hayıflanacak
ama kapanması güzel şeydir yaranın
ayın güzelleştiği geceler
Kalbi ürkek kuşlar gibi insanın
güvenmek isterken
kendine bir mekân arar durur
kimin penceresine konacağını bilmeden
aramak kendini bulmaktır biraz
yarım kalanı tamamlamak
Yavrusunu koklayarak seven bir at
Nal sesleri
Kırılmış bir ova
Seizmalar
Fay hatları uçurum
Sesimi uzak kılan nehir hırçın akıyor
Dünya erken uyandığım bir rüyadan başka ne olsundu
Her şey hayal meyal
Hatırlamak ve anmak
Yüzün gecede denizin kıyısına inmiş ayın yüzü sanki
Hafızam beni yanıltmıyorsa
Sesinin ulaştığı her yer
Sen böyle maviler içinde nur saçıyorken,
Ruhuma dinginlik iniyor.
Güneş, mutluluk serpiştiriyor çamurla oynayan çocukların gülüşüne...
Sirius neden sönük kaldı gözümde?
Yoksa güzelliğini kıskanıyor mu?
Eğer öyleyse söyleyin:
Bir kadın eskiden yaşadığı evi taşlıyor ağlayarak
Kadınların taş olup oturdukları o yerlerde ben sana ev oldum
Herkesin toprağına gömülmek arzusu taşıdığı yas günlerinde
Mezarım da sensin evim de
Camı çerçeveyi kırsan da geçmeyecek tanıyorum bu acıyı
Kalbini tutuşturan bu koru
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!