sabahın köründe uyandım
kar pencereme düşüyordu
sıcak odada içim üşüyordu
çayımı içmeden çıktım dışarı
ağaçlar yapraklarıyla konuşuyordu
sarıldım parkama koyuldum yola
sokaklar sensiz bensizdi
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta