Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Çok güzel bir benzetme ile neler anlatmış şiiriniz...
Çok doğru. Vagonların başında lokomotif olmalı. Aman, raydan çıkmasın. Raydan çıkanları görüyoruz. :))
Çok güzeldi, çok beğendim. Sevgiler ve selamlar arkadaşım... Her şey gönlünceolsun. Tam puan.
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta