Bırak.. bugün yazacaklarımı yarına şahit bırakmayacağm.. Dokunma.. çek ellerini.. Biliyorum bende bana ait bir şey kalmadıgını artık.. Ve senden bana dair bir şey beklemiyorum.. Cölde gezinirken serap görmüş gibiyim.. Gideremezsin susuzluğumu.. Ve senelerdir yapamadıgın gibi ümitlerimi geri getiremezsin.. Kırılmış dallarımı onaramazsın hatta..
Dokunma bana.. Ben sensizliğe alışalı çok uzun zaman oldu.. Ve sana dair inançlarımı tek tek kırıp attıgımdan bu yana çok zaman geçti.. Ağlamak mı? Asla.. ağladığımı düşünme sakın.. Artık öyle kötü huylarımda yok.. Sadece biraz hüzünlendim.. ötesi değil..
Lütfen.. yalnız bırak beni.. Yalvarıyorum sana.. Hayallerimde olmaktan vazgeç.. rüyalarıma girmektende.. Ben tüm rüyalarımı kabusa çoktan çevirdim.. Ve terlemeden uyanmaz oldum..
Sen bilirmisin.. kac gece hayalin için yazılmış bir şiiri okuyup.. son noktasında gözyaşlarına boguldum… Hiç zannetmiyorum.. Sen o sıralar kabul etmeyeceğin talepleri dinlemekle meşguldun..
Hüzünlü bir kış günü başladı yolculuğun
Çocukluğun yıkık kentlerde
Ve kesme kaya caddeli ahşap evlerde geçti.
Okuma yazmayı öğrendiğin
Gazetelerdeki terör sayfaları




SASIRMADIM.... GÜZEL
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta