şimdi ay vakti karanlık uyanıyor
sürünerek kendine çekiliyor her obje
fırtınalar yokluğa alışkın ve suskun
ayakları takılıyor yalnızlığın
değişmiyor sözcükler indiriyor perdeleri
sayıklıyor tanımları doğanın
çift kapısı açılıyor hecelerin
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta