Şımarık bir güvercindi kalbin;
Bilmezdi nereye konacağını.
Düşünmezdi, sonu neye varır diye.
O, kanat çırparken kimseye aldırmadan,
Uzaktan, izler dururdu kalbim;
Ve bilirdi, birgün yorulup da ona konacağını.
Bilirdi bilmesine, ama nereye çeksen oraya giderdi.
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta