Şımarık Şiiri - Mehmet Gezer 2

Gözleriyle haykırmak istiyordu
Bakışlarıyla kirletiyordu sinelerdeki temiz sayfaları
Şımarık özeniyordu yalıda oturanları
Cebi boş ağzı dolu laftı
Cicili bicili yiyinirdi
Bir taklit ustasıydı
Başkalarını taklit ediyordu
Maymun ne kadar taklit ederse etsin ceylan olmuyordu
Sanat sokakığında çay içmekle sanatçı olunmuyordu
Deniz dalgaları gibi herkesi yutmak istiyordu
Her hayali kabusla bitiyordu
Gördüğü rüyalar onu mutlu etmiyordu
Gözleriyle İstanbul'a posta koymak istiyordu
Buna da yüreği yetmiyordu
İstanbul'a seni yeneceğim diyordu
Ama her seferde yenilen o oluyordu
İnsan önce kendini yenmelidir bu hayatta
Başkalarının gözüyle kendine bakmalıdır
Başkalarının elleriyle hayatın sayfalarını çevirmelidir
Şımarık İstanbullu değildir ki rüyasında İstanbul'u görsün
İstanbul herkese gönül kapılarını açmaz.
Herkes İstanbulda yaşadığını sanır ama İstanbul onlara yüzünü göstermez
Şımarık İstanbul'u kendisi gibi bilir
İstanbul ayna gibidir yalan söylemez
Herkes kendini görür
Bundan dolayı İstanbul'u sevmezdi
Seni gidi şımarık ne zaman kendine geleceksin
Bütün suç şımarığındı İstanbul'un temiz sayfalarını bakışlarıyla kirletiyordu.