Neydi bizi yabancı yapan dünlerimize.
Neresinden tutunamadık.
Neresinden teğet geçtik hayatın.
Hep eksik, hep yanlış sevilmiştik oysa.
Karanlık gecelerde bir başına,
Yol ortasında olmayı cesaret sanmıştık.
Hep arka pencerelerimiz açılmıştı sokaklara.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta