Biz’kî !
yoksulların-mazlumların-kimsesizlerin-dilsizlerin-arkasızların sesiyiz.
Biz’kî !
Kavgaların-matemlerin/savaşların,zulüm kokan bir coğrafyanın en aydınlık yanlarıyız,
yeni kalem tutan ellerin emsal teşkiliyiz.
Önce hastahaneler,
Sonra hapishaneler;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta