Şiirlerden bir ev yaptım ikimize
Kızıl renkli kiremit saçlarına dokunduğumda
Pınarlar akar yüreğimde ve özlemlerimde
O göz pencerene baktığımda
Kışın yanan soba gibi olur yüreğim
Yanan yüreğimizin sıcaklığı sanki kutuplar eriyiverecek
Ayaklarımızın altında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta