Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
KUTLUYORUM USDAT ELİNE EMEĞİNE SAĞLIK TAM PUAN
Ağlamak, ağlayabildiğini haykırabilmek yürek işidir, kutlarım şairim, siz her daim yazın biz okuyalım keyifle.. sevgiylee..
Şiirler yazdım beni anlatan.
Şiirler yazdım bizleri anlatan.
Bir çırpıda yazılıverdi dizeler.
Şiir oldu, şiirler oldu,
Hayatım oldu, hayatlarımız oldu
Bilir misiniz?
Hiç birini okuyamadım, ağlamaktan
Okumadım, korktum, ağlatmaktan
Sevgili yıldırım tümü ile öyle güzel dizelerki bir solukta okudum duygu seli şiirini dinlediğim müzıkte öyle yakıştıkı gönlüm şiirinde dinlecede tam puan ve listemde gönlüne sağlık sevgilerr
Çok güzeldi dost kalem.
Kutluyorum.
Kaleminiz daim olsun.
KUTLARIM KALEMİNİZİ..
Şiirler yazdım beni anlatan.
Şiirler yazdım bizleri anlatan.
Bir çırpıda yazılıverdi dizeler.
Şiir oldu, şiirler oldu,
Hayatım oldu, hayatlarımız oldu
Bilir misiniz?
Hiç birini okuyamadım, ağlamaktan
Okumadım, korktum, ağlatmaktan
__________________
çok duygusal minik bir şiirdi, yüreğinize sağlık, kaleminiz daim olsun...
beğeniyle okudum... tam puan...
saygı ve selamlarımla...
***Şiirlerim
Şiirler yazdım beni anlatan.
Şiirler yazdım bizleri anlatan.
Bir çırpıda yazılıverdi dizeler.
Şiir oldu, şiirler oldu,
***
ŞİİRLERİN GÖZLERİ DOLDU
Aslında zaman zaman bana da olur ..
Şair değilim henüz yeniyim şiirinde yazdığın gibi estikçe yürek kalem kağıda sarılmak farz oluyor hele de
okunuyorsa değer veriliyorsa ayrı bir tad düşünsenize
eksik büksük yamuk yumukta olsa ...
yürek sesi diyorlar ha bunu biliyorsa zaten okuyor demektir o sesin gelmesi gerek şiirin türü ne olursa olsun onun yüzünden hani bazıları vardır ya
ama hemen bir çırpıda şiir olur mu ..
olur işte yüretense candansa yaşamdansa
hele bire bir yürekten naklen yayın yapıyorsa ..
o da şiridir .. onunda bir adı vardır elbet edebiyat litaratüründe ..
yeter ki içten olsun
şiiri şiirleri kendi şiirni bile okuyorken ağlıyorsa insan
bence şairdir duygu insanıdır .. bırak nokta virgül şu bu eksik olsun o şiirde yüreğin var mı yüreğin
budur yani ..
bana göre tabii
ve tabii ustalara sözüm yok
ben şiir yazmak için kendilerini zorlayan çıkanda ahım şahım yüreksiz bişey olsada .. alkış bekleyenlere kızıyorum ..
emek verilmiş olacak o ayrı hikaye hele ki
kafiye sayı şu bu düzenli yani türleri konuşturacaksa mecbur zaten ayak uyak derken onun kurallarına uymazsa şiir olmuyor .. ama onda bile o uydurulacak kelimeler öyle ustaca ve öyle bizden olmalı ki anlaşılır olmalı ki ona uysun aykırı durmasın o zaman tamam ..
emeğe saygım sonsuz ..
...
az önce bende sizin gibi şiirlerime bakıyordum
evet şu an pasifledim
bazı şari arkadaşlarımın yaptığı gibi adıma grup açıp sadece şiirlerimi oraya aktarıyorum ..
ara ara oran okuyorum hemde ufak tefek düzenlemelerini yapıyorum şiirinizde yazdığınız gibi bende onlardanım ..
hemen o an gelen ne ise gidiyordu ..
şimdi bakınca geçmiş tarihlerde eklediklerimde kendiem bunları sen mi yazdın diyorum ..
yani o an o saat nasıl bir duygu yoğunluğum varsa
işte gitmiş olduğu gibi düzenleme bile yok ..
ama yürek sesim hala ilk gün o gün gib her okuyuşda bana haykırarak şiir okuyor .. olsun yamuk yumuk ama benim ..
sizlmeye yok etmeye gücüm yetmeyen bebelerim onlar ..
ruh var onlarda ..
şimdi bile acık kısaltıyım düzeltiyim oynıyım diyorm da izin vermiyor kelimeler ..
niye ..
çünkü o an o sıcaklıkta o güzellikte o yaşam olgusunda çıkan namelerdi ..
öyle kalsın ..
yenilerini biraz daha ustaca yazmaya çalışırız ..
***
bence şiirleriniz okuyun
ağlamaktan da korkmayın
anılara ayna tutmak kötü bişey değildir
yaşanmışlıklar hissedişler sizindir sizde kalmalıdır
şiirlerinizde onların sözcüleri ..
sevgiyle sağlıcakla kalın ..
ve şiirle :)
sen hiç ağlama olurmu....
***Şiirlerim
Şiirler yazdım beni anlatan.
Şiirler yazdım bizleri anlatan.
Bir çırpıda yazılıverdi dizeler.
Şiir oldu, şiirler oldu,
Hayatım oldu, hayatlarımız oldu
Bilir misiniz?
Hiç birini okuyamadım, ağlamaktan
Okumadım, korktum, ağlatmaktan
Yıldırım Yorulmaz
Gülümsemeler bile hüzünlü...
Yüreğinize sağlık.
Saygımla...
Bu şiir ile ilgili 69 tane yorum bulunmakta