Bunca yıl, boşuna yaşamışım...
Sahip olduğum tek şey kalemlerimdi...
Kağıtlarımı saymıyorum...
Çoğu kez, kullanılmış müsveddelerin üzerine yazdım çünkü...
Kalemi elime her aldığımda, bir yerden sonra kelimeler eşlerini buluyordu...
Ahenk tamamlanıyordu...
Yazılarım, bir öğünlük yem oluyordu martılara...
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta